Doelen stellen, kan jij er iets mee?

Doelen haal je of heel makkelijk en dan moet je weer een doel stellen. Of je haalt het helemaal niet. Wat een gedoe. Oké, concrete, tastbare doelen zijn wel haalbaar. Maar daar heb ik én geen stappenplan voor nodig én daar hoef ik ook geen doel voor te stellen.

Dat doe ik gewoon. HOE? Geen idee, daar gaat deze blog niet over. Ik heb gewoon niets met de term doelen stellen. Ik denk anders, gebruik andere woorden.

Het is op een training van Marjon Kuipers dat ik dit door krijg. Dag 5. Midden in het lokaal aan zo’n grote langwerpige tafel kijken 30 mensen mij verwachtingsvol aan. Een team van mensen dat elkaar aardig goed kent en waar ik de enige vreemde eend in de bijt ben. Normaal gesproken zou ik dan vol stress zijn en niet uit mijn woorden kunnen komen, maar deze training geeft ruimte. Veel ruimte. Het geeft veiligheid en ik ben op mijn gemak. Heel bijzonder. Ik hoor mezelf zeggen, op het moment dat Marjon het heeft over doelen stellen, dat ik er niets mee heb. Ze vraagt door en wat ik ook antwoord, ze blijft doorvragen en ik raakt geïrriteerd. Snauwend bijt ik haar  toe: “ik heb er gewoon niets mee. Punt.”

Breinstress & backtracking

En daar gebeurt het, na een korte pauze, vraagt ze weer door en ik antwoord. Zij vraagt en ik  antwoord nog een keer, zoekend naar woorden en ik ontdooi. Wat gebeurt hier? Bijna triomfantelijk kijkt Marjon rond in de groep. “Zien jullie dit?” Iedereen knikt enthousiast. Nog steeds heb ik niks door. Wat gebeurt hier? Waarom ben ik eerst zo geïrriteerd en zit ik nu stralend rond te kijken.
Ik probeer het gesprek terug te halen. Iets over mijn pijlen richten op en informatie verzamelen en dat ik dan…. En dan hoor ik Marjon zeggen: “Eerst vatte ik haar tekst samen in mijn eigen woorden. Daar raakte Eline van slag van. Je zag haar denken: dat zei ik niet, je verdraait mijn woorden”. “Daarna herhaalde ik (Marjon dan, hè) letterlijk haar tekst en nodigde ik haar uit verder uit te leggen wat ze bedoelde. Zo simpel is het.”

taalgevoelig

Zo simpel is het inderdaad. Ik ben nogal taalgevoelig en dan helpt het niet als de ander in haar of zijn eigen woorden een samenvatting maakt. Elke woord heeft dan voor mij weer een andere betekenis. En het is al zo lastig uit te leggen hoe dat werkt in mijn hoofd. Schrijven gaat mij veel beter af. Deze techniek heet Backtracking. Ken je het niet? Zoek het op en maak het je eigen. Het andere woord hiervoor heet papegaaien. Napraten. Niet te verwarren met die papegaaien op je schouders. Dat zijn echt hele andere.

Breinstress & backtracking

Ik kijk graag met een open en nieuwsgierige blik het hoekje om. Mijn motto #andersgoedisookgoed laat zien dat ‘anders denken, creatief denken’ heel krachtig kan zijn.
In gesprekken met psychologen, coaches en andere goedbedoelde mensen voor mijn persoonlijke ontwikkeling kom ik er keer op keer achter dat er iets geks aan de hand is. Ik praat blijkbaar niet “Hoe het hoort” en pas niet in een hokje.
Blijkbaar spreek ik een andere taal. Ik blijf op zoek naar de juiste woorden, zodat de ander mij begrijpt. Doodvermoeiend. Frustrerend. Stressvol. Op zoek naar “Wat Werkt Wel” voor mij deel ik mijn persoonlijke ervaringen en inzichten.

© Fotografie Hannah Hanssen

#Breinstress
#Backtracking
#NLP
#taalgevoelig