Voelen, ik heb er niets mee. Ja, ik voel natuurlijk wel wat, maar met het woord voelen heb ik niets. Zo zegt een vriendin van mij altijd, “ik ga even voelen wat ik daar mee kan”. Huh. Hoe dan? Ik heb echt geen idee.

Voelen

Kijk, als voelen iets is dat bij je hoort, dat je het kent, dan zit je goed in deze tijd. Voelen is in. Modern. Naar binnen gaan, nog zo’n term. Oké, denk ik dan, is dat dan bijvoorbeeld mediteren? Zodra ik ga mediteren slaat mijn hoofd op hol. Nog meer gedachten in plaats van minder. Dat werkt dus niet voor mij. Of tenminste. Tot nu toe werkt het niet voor mij.

Breinstress & handen

 Ik ben iemand die het moet snappen. Dus als mij iets overkomt en ik raak van slag, dan ga ik niet voelen, maar maak ik gebruik van mijn brein. Ik onderzoek dan of ik het al een keer eerder heb meegemaakt. Of ik het herken. Dan ga ik nadenken wat er eigenlijk gebeurt. Wat voor emotie is het eigenlijk. Is het erg? Is het anders? Dan neem ik afstand en dan…. Dan kan ik verder, tenminste als ik het kan plaatsen. Zo raak ik onverwacht mijn huissleutels kwijt en kan dan even, heel even totaal in paniek raken. Stress op z’n ergst. Even. Dat is het voordeel van ouder worden. Dat je het herkent en erop kan vertrouwen dat het oké is. Soms zijn de emoties zo heftig dat ik er echt even niets mee kan en dat is ook oké. Zolang een ander er maar geen last van heeft. Tot nu toe zijn mijn sleutels dan toch in de buurt. Ik weet dan alleen even niet waar.

oerbrein

Soms, heel soms weet ik gewoon niet wat mij overkomt en kom ik er ook niet achter waarom. Dan neemt mijn oerbrein het over. Dat is angstig. De mantra, het is oké, helpt me dan. En als je dit steeds blijft zeggen tegen jezelf, kalmeer je jezelf en leer je vertrouwen dat het inderdaad goed komt. Je kunt veel meer aan dan je denkt. Echt waar. Vertrouwen dat je steeds beter met onverwachte emoties om kan gaan helpt. Tenminste, mij helpt het. Wat werkt voor jou?

“Oh, en wat doen die handen dan in de titel en op het plaatje, wou je daar nog iets mee zeggen?”

leren voelen

Oh, ja. Ik zat in mijn kindertijd op de Montessori basisschool en daar heb ik leren voelen met mijn handen. Voordat we mochten schrijven en het alfabet uit ons hoofd leerden kregen we letters van schuurpapier in onze handen en leerden we voelen hoe een vorm van de letter was. Ik realiseerde mij dit laatst met het verven van een muur. Een mooie muur schuur en plamuur je even. Ik voel dan met mijn handen of het glad is. En in de liefde natuurlijk. Daar komen handen ook heel lekker van pas.

Breinstress & backtracking

Ik kijk graag met een open en nieuwsgierige blik het hoekje om. Mijn motto #andersgoedisookgoed laat zien dat ‘anders denken, creatief denken’ heel krachtig kan zijn.
In gesprekken met psychologen, coaches en andere goedbedoelde mensen voor mijn persoonlijke ontwikkeling kom ik er keer op keer achter dat er iets geks aan de hand is. Ik praat blijkbaar niet “Hoe het hoort” en pas niet in een hokje.
Blijkbaar spreek ik een andere taal. Ik blijf op zoek naar de juiste woorden, zodat de ander mij begrijpt. Doodvermoeiend. Frustrerend. Stressvol. Op zoek naar “Wat Werkt Wel” voor mij deel ik mijn persoonlijke ervaringen en inzichten.

© Fotografie Hannah Hanssen

#Breinstress
#Backtracking
#NLP
#taalgevoelig