Nee, dit blog gaat niet over Yoga, Of is het deze blog? Enfin. Geen yoga dus, wees gerust. Of ben je nu teleurgesteld? Deze blog gaat over stress. En over kleren maken de vrouw. Heb jij dat ook? Dat kleding er toe doet? Ja, toch. Ik bedoel.

Adem in, adem uit

Op het strand zie je al veel bloten lijven waarvan je denkt tsja… Vooral mannen, dan hè. Te wit, te dik, sokken met slippers of een hele kleine zwembroek en dat het lijf dan… Of die kanarie gele. Hilarisch! Hoe anders is het in de sauna. Daar is iedereen gelijkwaardig. Ongegeneerd al die lijven. Heerlijk. Daar past het wel en is iedereen oké. Totdat je je weer aan gaat kleden. Mijn beeld van iemand verandert dan op slag. Zo anders dan je in gedachten had. Dat heeft te maken met context. Herken je dat? En nee, dit blog gaat ook niet over de context.

kleren maken de vrouw

Dus vandaag een fotoshoot met Hannah Hansen, wat een geweldige fotografe. Warm, professioneel, energiek en overal voor in. Terwijl ik 5 sets kleren bij me heb en behoorlijk snel van kleding en poses verander, krijgt zij mij er telkens weer scherp op. En hier op de foto roep ik dus echt : “Wacht even, ik moet wel mijn buik inhouden, anders is het geen gezicht”. En nu sta ik er fraai op met extra lange benen. Deze dag is stressloos. Ontspannen. En dat komt omdat ik helemaal zelf kan bepalen hoe dit feestje wordt. En de zon schijnt volop!

Hoe anders voelde ik me ooit in een vergadering. Ik had altijd prettige jasjes aan. Van die jasje die je vanzelfsprekend wat meer autoriteit geven. Zo’n jasje waar je niet om heen kan. Niet over de top. Maar toch. Zo’n jasje. Je moet toch wat als vrouw in een vergadering met allerlei mannen, die denken dat zij de lakens kunnen uitdelen. Je moet toch wat als je prettig chaotische hoofd altijd flexibel meedenkt en vergeet dat er ook een punt te maken is. Sterker nog daarvoor ben ik daar. Je moet toch wat als je brein zo opgaat in andere voorstellen en ideeën, die ook zo aantrekkelijk lijken, dat ik goed bij de les moet blijven, anders sneeuwt mijn eigen visie onder. Zo’n vergadering.

brein

‘s Morgens bij het ontbijt bereid ik mijn brein voor. “Vandaag gaan we….”
Ik heb dan nog een lekkere trui aan en mijn jasje hangt nog kathaarvrij in de kast. En ineens moet ik opschieten en is het ook een stuk warmer dan een uur geleden en dan moet ik nog… trui uit, waar is mijn tas… Zo’n ochtend. En dat ik dan tevreden in de auto zit en mijn hoofd kan ontspannen en we gaan er voor. Ik ben op tijd. Ik zie een fijne plek vrij aan tafel. Dat maakt soms echt wel uit. Strategisch weet ik wat ik moet doen, ik zet mijn tas naast me neer en trek ik mijn jas uit en ….

bluf

Shit. In de haast mijn jasje vergeten. En los gaat die papegaai op mijn schouder. “Oh, gelukkig er zit wel een goed t-shirt onder. Oh, wel korte mouwen. Blote armen, het ziet er niet uit. Het is gelukkig warm, dan mag het wel?” Ik doe net alsof ik er heel normaal bijzit en spreek mezelf streng toe: “oog stoer, doe zelfverzekerd”. Oké, daar we gaan we dan. Borst vooruit. Adem in, adem uit.

Lees ook mijn andere blog over papegaaien op schouders.

Eline | blikopener

Breinstress & backtracking

Ik kijk graag met een open en nieuwsgierige blik het hoekje om. Mijn motto #andersgoedisookgoed laat zien dat ‘anders denken, creatief denken’ heel krachtig kan zijn.
In gesprekken met psychologen, coaches en andere goedbedoelde mensen voor mijn persoonlijke ontwikkeling, kom ik er keer op keer achter dat er iets geks aan de hand is. Ik praat blijkbaar niet “Hoe het hoort” en pas niet in een hokje.
Blijkbaar spreek ik een andere taal. Ik blijf op zoek naar de juiste woorden, zodat de ander mij begrijpt. Doodvermoeiend. Frustrerend. Stressvol. Op zoek naar “Wat Werkt Wel” voor mij deel ik mijn persoonlijke ervaringen en inzichten.

© Fotografie Hannah Hanssen
(kleur bewerking Eline Brinkman)

#breinstress
#brein
#papegaai
#andersgoedisookgoed
#jasjes