Ken je dat, dat je even – of een lange tijd – niet meer weet HOE het verder kan? Dat je vast zit?
Vaak komt het dan vrij snel weer goed. Je doet wat je altijd doet en ineens wil het weer.
Maar soms. Soms wil het gewoon echt even niet.

Ik zat zelf in zo’n periode en ik begreep het niet. Ik kan altijd bij een ander direct het hoekje om kijken. Altijd even verder en anders kijken waardoor de ander vol vertouwen weer verder gaat. Maar ineens kon ik het zelf niet.

Wat gebeurt er dan?

Ons oerbrein kent bij overleven en stress 3 manieren van reageren.

  • Vechten
  • Vluchten
  • Bevriezen

Vechten en vluchten zijn duidelijk, daar ben je actief. Bij vechten word je boos en schreeuw je erop los of erger. Je slaat erop los.
Bij vluchten ren je er van weg. je vergeet dat er een probleem is. Je gaat misschien zelfs gewoon door met wat je altijd deed.
Maar bevriezen, hoe werkt dat?

  • Bevriezen kan letterlijk zijn dat je stil blijft zitten tot het gevaar over is.
  • Bevriezen kan ook zijn dat je het niet meer even weet.

En de mooiste verklaring hoorde ik laatst en die snapte ik direct.

  • Mijn denken weet wat de toekomst gaat brengen. Ik heb er vertrouwen in.
    Alleen mijn oerbrein weet het niet.

Het oerbrein zit in het hier en nu. Het kan niet denken en niet vooruit kijken. Het kan alleen reageren.
Vooruitkijken doe je op ervaring, op gevoel. Maar in dit geval zijn de stappen te groot, te ver “out of the box”.
Echt niet vertrouwd, ook al sus ik mezelf in slaap met de gedachte dat het allemaal wel goed komt.

Kijk, ik ga verhuizen en laat mijn woning verbouwen. Duhh, dat is wel spannend, maar toch niet zo heel erg spannend?
Iedereen verhuist wel een keer in zijn of haar leven, toch?
Klopt en toch is dit voor mij te spannend, mijn hele lijf protesteert en naast het stukje verbouwen, is bijna geen ruimte in mijn hoofd voor iets anders.
Ik ga de stad uit en dat is best een dingetje.